Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2016

"Πρώτο βήμα"


Και ξυπνάς ένα πρωί, εκεί γύρω στα 40 και κάτι, και νιώθεις ότι δεν έχεις κάνει τίποτα στη ζωή σου. «Τίποτα» όπως το εννοείς εσύ ή «τίποτα» όπως το εννοούν οι άλλοι; Έχει σημασία; Αφού έχεις αυτήν την αίσθηση του ανικανοποίητου, του μάταιου...

Έχει. Άλλο είναι να υπηρετείς τα όνειρα τρίτων κι άλλο τα δικά σου. Και ποια είναι τα όνειρά σου; Έχεις όνειρα; Κι αν έχεις, είσαι σίγουρος ότι είναι πραγματικά τα δικά σου; Ή μήπως κι αυτά είναι αποτέλεσμα της ανατροφής / εκπαίδευσης / προγραμματισμού σ’ ένα κόσμο οργανωμένο με τέτοιο τρόπο, που σε οδηγεί σε μονόδρομο;

Γύρνα πίσω, τότε που ήσουν παιδί. Θυμάσαι τι ονειρευόσουν τότε; Θυμάσαι τι ήθελες, τι σενάρια έπαιζες, τι εικόνες ζωγράφιζες, ποιος προσποιόσουν πως είσαι; Τι; Δεν είναι σοβαρό αυτό; Γιατί όχι; Επειδή μας έχουν μάθει να κρίνουμε; Όποιος ήθελε να γίνει γιατρός είναι καλός κι όποιος ήθελε να γίνει αγρότης υπό; Πότε αρχίσαμε να δίνουμε σημασία στην εικόνα, και πάψαμε να βλέπουμε ό,τι έχει σημασία; Αυτό που γεμίζει την ψυχή μας; Αυτό που αγαπάμε; Ποιος μας υπαγορεύει τι είναι κακό ή καλό, σωστό ή λάθος, πρέπον ή μη;

Τα όνειρά μας -από παιδιά- κρύβουν όσα θέλουμε να προσφέρουμε, να δημιουργήσουμε - όσα μας κάνουν ευτυχισμένους. Πού βρισκόμαστε σήμερα σε σχέση μ’ αυτά; Υπάρχει κάτι, οτιδήποτε, που να μας έχει φέρει κοντά σ’ αυτά που θέλαμε, όταν ήμασταν παιδιά; Έστω και σαν πάρεργο; Κάτι που να κρατά ζωντανή τη σχέση μ’ εκείνο το παιδί; Μάλλον όχι, αν νιώθεις ότι δεν έχεις καταφέρει «τίποτα». Γιατί, σε τελική ανάλυση, το τίποτα σημαίνει ότι δεν είσαι ευτυχισμένος.

Μα είναι τόσο απλό; Αυτό είναι το «μυστικό»; Τίποτα δεν είναι απλό, αν δεν το κάνουμε εμείς απλό. Και ίσως δεν είναι το «μυστικό», αλλά σίγουρα είναι μια αρχή. Ένας τρόπος να συνδεθούμε ξανά με τον εαυτό μας, να νιώσουμε όμορφα, να δούμε τα πράγματα αλλιώς, να βγούμε από τη ρουτίνα μας, ν’ αλλάξουμε προτεραιότητες, να ξεβολευτούμε. Δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές, μόνο στιγμές. Η στιγμή που θα θελήσεις να δεις μέσα σου. Η στιγμή που θα θελήσεις να δράσεις...


«Act the way you’d like to be and soon you’ll be the way you act», που είπε κι ο πρόσφατα χαμένος Λέοναρντ Κοέν. Γιατί καμιά αλλαγή, καμιά πρόοδος, κανένα επίτευγμα δεν έγινε μέσα από το βόλεμα. Αρκεί να κάνεις το δυσκολότερο όλων: το πρώτο βήμα.

Υ.γ. ευχαριστούμε την Candy που μας το έστειλε, να το ανεβάσουμε στη δική σας γωνιά...

2 σχόλια :