Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

"Ο ερημίτης μιλάει"


Ο ερημίτης μιλάει... Ψέματα! Με ποιον να μιλήσει; Ποιος ακούει ερημίτες πια; Ίσως μιλάει από μέσα του, ίσως να μιλάει φωναχτά. Αναχωρητές είναι και οι ερημίτες. Κάποτε αναχωρούσαν και πήγαιναν σε δύσβατα μέρη, όπου έψαχναν το Θεό – μα τώρα ψάχνουν τον άνθρωπο. Συνήθισαν να μιλούν μονάχοι τους και να ψάχνουν μονάχοι τους.

Είδος προς εξαφάνιση ο ερημίτης, σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι έμαθαν να φοβούνται τη μοναξιά τους. Προτιμούν να μένουν στάσιμοι, περιτριγυρισμένοι από ξένους παρά να προσπαθήσουν να ανακαλύψουν τον εαυτό τους μακριά από τους πολλούς – αυτούς που διαλαλούν πως ο άνθρωπος είναι πλασμένος να ζει μέσα σε κοπάδια. Αυτούς που δηλητηριάζουν παιδικές ψυχές, λέγοντάς τους πως όποιος φεύγει από το κοπάδι, τον τρώει ο λύκος. Ένας λύκος είναι και ο ερημίτης, ένα λαβωμένο θεριό που βρήκε μια σπηλιά και χώθηκε να γλείψει τις πληγές του.

Από το χέρι του σφαγέα χάνονται τα πιο πολλά ζωντανά, αλλά μας μαθαίνουν να φοβόμαστε τους λύκους…

Δεν σου γυρεύω να με καταλάβεις – ποιος με κατάλαβε, άραγε, ποτέ;
Δεν σου ζητάω να μ’ ακολουθήσεις – πάντα θα πορεύομαι μόνος μου.
Μα κάπου κάπου να με σκέφτεσαι, τότε που όλοι θα με ‘χουν ξεχάσει.
Πώς θα ‘ναι να ζω ξεχασμένος; Χωρίς συντροφιά προχωράω κατάμονος.
Τα βράδια η μοναξιά σε βαραίνει διπλά.
Γιατί δεν με κράτησε κανείς; Κι ας μην το ήθελα....
Γιατί δεν μ’ αγάπησε κανείς; Γιατί άδειασαν όλα γύρω μου;


Υ.Γ. Ένα «ποίημα» από τα παλιά αφήνω δω – δεν μοιάζει για ποίημα, όμως, όπως κι εγώ δεν είμαι ποιητής…

Σχόλια

ΔΙΑΒΑΣΤΗΚΑΝ

"Μακριά από τα άχαστα"

«Να τον φάει η αρκούδα, να μην γράψει, να ησυχάσουμε -  απόδοση 1,30» - ευκολάκι. Αμ δε.Ρε μην παίζετε φαβορί θα καταστραφείτε. Να παίζετε αουτσάιντερ, τρίλιζα, μακριά γαϊδούρα, αλλά μακριά από άχαστα φαβορί.

"Το παλιό σπίτι στο χωριό"

Αχάραγα σηκώθηκα σήμερα - σαν κυνηγός, όχι σαν χαμάλης. Ήθελα να τραβήξω πάλι για το σταυροδρόμι. Εκεί όπου πήραμε το δρόμο του πολιτισμού, με τα φανταχτερά φώτα, στις πλανεύτρες πολιτείες. Εκεί όπου ο άνθρωπος άφησε μια ήρεμη ζωή, χωρίς πολλά βάρη, για μια ζωή που δεν είμαστε σίγουροι τελικά αν αξίζει…

"ραντεβού στα τυφλά"

Υπάρχει μια φιλοσοφία εδώ – καλή, κακή, αλλά υπάρχει. Να περιμένουμε οκτώ αγωνιστικές, άντε έξι, να έχουμε ένα δείγμα. Να έχει κάνει τα ταξιδάκια του ο άλλος, να έχει κάνει τις υποδοχές του και να δούμε πού την πάει την δουλειά. Θα μου πεις, ακριβώς πού πάει μια ομάδα; Μπορεί να έχουν φτάσει Χριστούγεννα και να μην μπορούμε επακριβώς να πούμε. Αλλά κι αυτό το ραντεβού στα τυφλά δεν είναι της φιλοσοφίας μας – χωρίς να πιστεύουμε πως δεν μπορεί να βγει και κάτι.