Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Βασανιστικές σκέψεις"


Το ξέρεις πως υπήρχαμε και στη δημιουργία του κόσμου; Ξέρεις αν θα υπάρχουμε και στην καταστροφή του; Ξέρεις στο τέλος αν θα κυριαρχήσει το φως ή το σκοτάδι; Πιστεύεις ακόμα σε αυτήν τη διαμάχη; Πιστεύεις στο καλό και στο κακό; Πιστεύεις πως πέσαμε από τα αστέρια ή γεννηθήκαμε από την κοιλιά της γης;

Ξέρεις την ιστορία για το φίδι και το μήλο; Έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί να υπάρχει ο απαγορευμένος καρπός; Έχεις ακούσει τίποτα για την πτώση; Μας έδιωξαν τελικά από τον Παράδεισο ή το σκάσαμε μια νύχτα κρυφά;

Έχεις ακούσει την ιστορία πως μια νύχτα σταυρώσαμε το Λυτρωτή και την Ελπίδα και μετά πέσαμε ήσυχοι για ύπνο; Τα ματωμένα χέρια φέρνουν στον ύπνο όνειρα γλυκά ή εφιάλτες; Και γιατί όταν ξυπνήσαμε τρέξαμε να αποκηρύξουμε την πράξη μας; Ήταν φόβος ή ειλικρινής μετάνοια;

Πιστεύεις πως είμαστε περαστικοί από τη γη; Πιστεύεις ακόμα πως έχουμε κάποιον προορισμό; Πιστεύεις πως θα μας δοθούν κι άλλες ευκαιρίες ή τούτο δω είναι το τελευταίο μας χαρτί;

Βλέπεις κάτι στον άνθρωπο που να θυμίζει πως έζησε στον Παράδεισο; Όταν παρακολουθείς την ιστορία του ανθρώπινου γένους, πόσο κοντινό σου μοιάζει εκείνο το «κατ' εικόνα και ομοίωση». Σου φαίνεται όλα αυτά τα χιλιάδες χρόνια σαν να έχει χάσει ο άνθρωπος το δρόμο του;

Έχουμε ζητήσει ποτέ συγγνώμη για τις «μάγισσες» που κάψαμε στο Μεσαίωνα στο όνομα Εκείνου; Πόσο πόνο προκαλέσαμε παρερμηνεύοντας τα λόγια Του που μίλησε για αγάπη;

Στις μέρες μας γιατί δεν ψάχνουμε τι μπορούν να μας διδάξουν ο Ιούδας και η προδοσία του για τριάκοντα αργύρια; Γιατί όλα πέρασαν, ξεχάστηκαν, θάφτηκαν; Μα τα αργύρια απόκτησαν πιο μεγάλη αξία; Γιατί κάναμε το μήλο χρυσό; Και γιατί το τρώμε πια τόσο λαίμαργα;

Βλέπεις τα νέα Σόδομα και Γόμορρα γύρω σου ή κλείνεις ερμητικά τα μάτια; Τα ανοίγεις μόνο δειλά κοιτώντας ψηλά μήπως βρέξει θειάφι και φωτιά; Προσμένεις τη Λύτρωση ή την Τιμωρία; Πιστεύεις πως φτάσαμε στον πάτο ή τώρα αρχίζει η πραγματική μας πτώση;

Πιστεύεις πως θα έρθει η άνοιξη; Ή τούτος είναι ο τελευταίος χειμώνας; Ο πιο βαρύς χειμώνας...

Με αυτά τα ερωτήματα σφηνωμένα στο κεφάλι του μεγάλωσε ο Νικήτας. Δεν άντεξε και γι' αυτό ίσως οδηγήθηκε σε ίδρυμα ψυχικά διαταραγμένων. Τώρα περιφέρεται ασκόπως και μοιάζει να έχει λιγότερα ερωτήματα...

Γιατί με έκλεισαν εδώ; Γιατί πέταξαν τα κλειδιά; Γιατί με εγκατέλειψαν όλοι τους; Γιατί ούτε με μισούν, ούτε μ' αγαπούν; Απλώς θέλουν να με ξεχάσουν; Θέλουν να ξεχάσουν εμένα; Ή τα ερωτήματα;

Σχόλια

ΔΙΑΒΑΣΤΗΚΑΝ

"το ασχημόπαπο του γκισέ"

Γεια σου ρε γκισέ, ετοιμασίες βλέπω, έβαλες τα καλά σου, ξεκινούν τα αστέρια και θα φας καλά. Τέτοια ματσάκια να χες κάθε μέρα και δεν ήθελες τίποτε άλλο…

"Μακριά από τα άχαστα"

«Να τον φάει η αρκούδα, να μην γράψει, να ησυχάσουμε -  απόδοση 1,30» - ευκολάκι. Αμ δε.Ρε μην παίζετε φαβορί θα καταστραφείτε. Να παίζετε αουτσάιντερ, τρίλιζα, μακριά γαϊδούρα, αλλά μακριά από άχαστα φαβορί.

"σκέψεις από τα παλιά"

Ρε πιασαν οι βροχές και δεν το θέλω και πολύ να πιάσω τα κουπόνια – καλοκαίρι και στοίχημα έμενα δεν μου πάει. Να έχεις του κουμαριού της δυσκολίες και να σε βαράει και η ζέστη στο κεφάλι – να ιδρώνεις από την αγωνιά σου για την έκβαση των αγώνων και να έχεις και έξτρα ιδρώτα από κάνα καύσωνα – κάτσε καλά ρε…