Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Βασανιστικές σκέψεις"


Το ξέρεις πως υπήρχαμε και στη δημιουργία του κόσμου; Ξέρεις αν θα υπάρχουμε και στην καταστροφή του; Ξέρεις στο τέλος αν θα κυριαρχήσει το φως ή το σκοτάδι; Πιστεύεις ακόμα σε αυτήν τη διαμάχη; Πιστεύεις στο καλό και στο κακό; Πιστεύεις πως πέσαμε από τα αστέρια ή γεννηθήκαμε από την κοιλιά της γης;

Ξέρεις την ιστορία για το φίδι και το μήλο; Έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί να υπάρχει ο απαγορευμένος καρπός; Έχεις ακούσει τίποτα για την πτώση; Μας έδιωξαν τελικά από τον Παράδεισο ή το σκάσαμε μια νύχτα κρυφά;

Έχεις ακούσει την ιστορία πως μια νύχτα σταυρώσαμε το Λυτρωτή και την Ελπίδα και μετά πέσαμε ήσυχοι για ύπνο; Τα ματωμένα χέρια φέρνουν στον ύπνο όνειρα γλυκά ή εφιάλτες; Και γιατί όταν ξυπνήσαμε τρέξαμε να αποκηρύξουμε την πράξη μας; Ήταν φόβος ή ειλικρινής μετάνοια;

Πιστεύεις πως είμαστε περαστικοί από τη γη; Πιστεύεις ακόμα πως έχουμε κάποιον προορισμό; Πιστεύεις πως θα μας δοθούν κι άλλες ευκαιρίες ή τούτο δω είναι το τελευταίο μας χαρτί;

Βλέπεις κάτι στον άνθρωπο που να θυμίζει πως έζησε στον Παράδεισο; Όταν παρακολουθείς την ιστορία του ανθρώπινου γένους, πόσο κοντινό σου μοιάζει εκείνο το «κατ' εικόνα και ομοίωση». Σου φαίνεται όλα αυτά τα χιλιάδες χρόνια σαν να έχει χάσει ο άνθρωπος το δρόμο του;

Έχουμε ζητήσει ποτέ συγγνώμη για τις «μάγισσες» που κάψαμε στο Μεσαίωνα στο όνομα Εκείνου; Πόσο πόνο προκαλέσαμε παρερμηνεύοντας τα λόγια Του που μίλησε για αγάπη;

Στις μέρες μας γιατί δεν ψάχνουμε τι μπορούν να μας διδάξουν ο Ιούδας και η προδοσία του για τριάκοντα αργύρια; Γιατί όλα πέρασαν, ξεχάστηκαν, θάφτηκαν; Μα τα αργύρια απόκτησαν πιο μεγάλη αξία; Γιατί κάναμε το μήλο χρυσό; Και γιατί το τρώμε πια τόσο λαίμαργα;

Βλέπεις τα νέα Σόδομα και Γόμορρα γύρω σου ή κλείνεις ερμητικά τα μάτια; Τα ανοίγεις μόνο δειλά κοιτώντας ψηλά μήπως βρέξει θειάφι και φωτιά; Προσμένεις τη Λύτρωση ή την Τιμωρία; Πιστεύεις πως φτάσαμε στον πάτο ή τώρα αρχίζει η πραγματική μας πτώση;

Πιστεύεις πως θα έρθει η άνοιξη; Ή τούτος είναι ο τελευταίος χειμώνας; Ο πιο βαρύς χειμώνας...

Με αυτά τα ερωτήματα σφηνωμένα στο κεφάλι του μεγάλωσε ο Νικήτας. Δεν άντεξε και γι' αυτό ίσως οδηγήθηκε σε ίδρυμα ψυχικά διαταραγμένων. Τώρα περιφέρεται ασκόπως και μοιάζει να έχει λιγότερα ερωτήματα...

Γιατί με έκλεισαν εδώ; Γιατί πέταξαν τα κλειδιά; Γιατί με εγκατέλειψαν όλοι τους; Γιατί ούτε με μισούν, ούτε μ' αγαπούν; Απλώς θέλουν να με ξεχάσουν; Θέλουν να ξεχάσουν εμένα; Ή τα ερωτήματα;

Σχόλια

ΔΙΑΒΑΣΤΗΚΑΝ

"το ασχημόπαπο του γκισέ"

Γεια σου ρε γκισέ, ετοιμασίες βλέπω, έβαλες τα καλά σου, ξεκινούν τα αστέρια και θα φας καλά. Τέτοια ματσάκια να χες κάθε μέρα και δεν ήθελες τίποτε άλλο…

"ραντεβού στα τυφλά"

Υπάρχει μια φιλοσοφία εδώ – καλή, κακή, αλλά υπάρχει. Να περιμένουμε οκτώ αγωνιστικές, άντε έξι, να έχουμε ένα δείγμα. Να έχει κάνει τα ταξιδάκια του ο άλλος, να έχει κάνει τις υποδοχές του και να δούμε πού την πάει την δουλειά. Θα μου πεις, ακριβώς πού πάει μια ομάδα; Μπορεί να έχουν φτάσει Χριστούγεννα και να μην μπορούμε επακριβώς να πούμε. Αλλά κι αυτό το ραντεβού στα τυφλά δεν είναι της φιλοσοφίας μας – χωρίς να πιστεύουμε πως δεν μπορεί να βγει και κάτι.

"Η ψυχολογία του παίκτη"

Αυτή η ψυχολογία φοριέται πολύ στις μέρες μας. Είναι και καινούριο φρούτο και θέλει χρόνο για να δώσει αυτά που ήρθε να δώσει στον άνθρωπο. Την ψυχολογία του παίκτη θα δούμε σήμερα. Για άλλους πολύ σημαντική – για άλλους ένα ακόμα αχρείαστο όπλο στην φαρέτρα τους.