Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

"Η αμαρτία του Θεού"




«Θα σε δικάσουμε σαν Άγιο. Στο πρόσωπό σου θα καταδικαστεί Αυτός,που πριν από 2.000 χρόνια μάς υποσχέθηκε τη σωτηρία. Πέρασες όλη σου τη ζωή απομονωμένος. Πίστεψες ότι με το να τρέφεσαι με ρίζες θα συγκινήσεις το Θεό. Αλλά έτσι απαρνήθηκες τον άνθρωπο. Γύρισες την πλάτη σου στη ζωή.
Γιατί; Σκέφτηκες ποτέ το γιατί; Στην προσπάθειά σου να φτάσεις στο Θεό έπαψες να πατάς στη γη. Θα σε ξαναφέρουμε πίσω να δεις πού έκανε λάθος ο Λυτρωτής σου. Κατέβηκε να σώσει τον κόσμο από την αμαρτία. Και για δες, τον έσωσε; Εστίασε όλη του την προσοχή στην αμαρτία και του ξέφυγε κάτι μεγαλύτερο που βασανίζει τον κόσμο. Πες μου πώς μπόρεσε να μην το βρει;


Σου μιλάω για τον ανθρώπινο πόνο, την αβάσταχτη δυστυχία. Την προαιώνια αμαρτία του Θεού προς τον άνθρωπο. Πώς να εξηγηθεί τόσος πόνος σε έναν κόσμο δημιούργημα του Θεού. Αξίζει ο άνθρωπος τόσες δοκιμασίες, ακόμα και για τον Παράδεισο; Γι' αυτό πήρες τα βουνά, γι' αυτό δείλιασες, γιατί η φυγή είναι δειλία. Δεν άντεχες να βλέπεις τον πόνο εκεί όπου θα έπρεπε να ακούς φωνές χαράς κι ευτυχίας.


Τι μας νοιάζει κι αν άγιασες; Εμείς σε θέλαμε εδώ ανάμεσά μας. Να συμμετέχεις στον πόνο μας και αν μπορείς να τον μεταφέρεις στο Θεό σου. Μια μάνα που κλαίει για το χαμό του παιδιού της τι να τον κάνει το Θεό; Τι μπορείς να πεις σ' αυτήν; Ότι ο Θεός το πήρε κοντά του; Δεν μπορούσε να περιμένει; Είναι τόσο μικρή η ανθρώπινη ζωή κι ο Θεός αιώνιος.

Ίσως η αμαρτία να είναι η εκδίκηση του ανθρώπου προς το Θεό του. Γιατί τόση δυστυχία να καταπλακώνει την ανθρωπότητα; Ίσως αν σταμάταγε ο πόνος, μαζί να τελείωνε και η ανθρώπινη αμαρτία...»



Διαβάστε ακόμα: "η πλάνη των αστεριών"

Σχόλια

ΔΙΑΒΑΣΤΗΚΑΝ

"Μονά ή παρολί"

Τέρμα το διάλειμμα τα κεφάλια μέσα - να μαζευόμαστε σιγά – σιγά γιατί πλησιάζει ο καιρός που θα ριχτούν στην μάχη οι Αγγλιδούλες. Έρχεται ο Αύγουστος, που είναι παχιές οι μύγες και οι παίκτες οι «αιώνιοι» παίκτες, θα μαζευτούν σαν τις μύγες στους γκισέδες. Χωρίς προετοιμασία θα πάνε οι πιότεροι, άλλα δεν έχει σημασία…

"Σαν τα χιόνια"

Πώς χαθήκαμε έτσι, ρε; Τελικά έχουν δίκιο αυτοί που λένε πως όταν αφήνεις κάτι, σε αφήνει και αυτό. Και πας μετά να το πιάσεις και σου φαίνεται ξένο. Ερημωμένο στέκεται τούτο το μπλογκ κοντά ένα μήνα. Απόπειρες έγιναν να γράψουμε έστω ένα χρόνια πολλά, καλή χρονιά, αλλά σαν να μην έβρισκα τα πλήκτρα στο πληκτρολόγιο.

"Το παλιό σπίτι στο χωριό"

Αχάραγα σηκώθηκα σήμερα - σαν κυνηγός, όχι σαν χαμάλης. Ήθελα να τραβήξω πάλι για το σταυροδρόμι. Εκεί όπου πήραμε το δρόμο του πολιτισμού, με τα φανταχτερά φώτα, στις πλανεύτρες πολιτείες. Εκεί όπου ο άνθρωπος άφησε μια ήρεμη ζωή, χωρίς πολλά βάρη, για μια ζωή που δεν είμαστε σίγουροι τελικά αν αξίζει…